Westerplatte
esterplatte położone jest w północno-wschodniej części Gdańska, na Wyspie Portowej . Jest to niezamieszkany, zalesiony półwysep pomiędzy Zatoką Gdańską i zakolem Martwej Wisły, tzw. Zakrętem Pięciu Gwizdków . Szerokość półwyspu waha się od ok. 200 do ok. 500 metrów, długość wynosi ok. 2 kilometrów. Westerplatte – uformowany w latach 1845–1847półwysep (wcześniej wyspa) w Gdańsku, przy ujściu Martwej Wisły do Zatoki Gdańskiej.
W latach 1926–1939 eksklawa Rzeczypospolitej Polskiej wewnątrz terytorium Wolnego Miasta Gdańska, symbol wybuchu II wojny światowej. W okresie międzywojennym na terenie Westerplatte funkcjonowała Wojskowa Składnica Tranzytowa , której obrona we wrześniu 1939 stała się symbolicznym początkiem II wojny światowej oraz polskiego oporu przeciw agresji III Rzeszy. Miejsca związane z polem bitwy o Westerplatte zostały wpisane 1 września 2003 na listę Pomników historii.7 grudnia 1925 Liga Narodów przyznała Polsce prawo do utrzymania straży wojskowej na Westerplatte. Już 18 stycznia 1926 o godz. 14.00 przybył na trałowcu ORP Mewa pierwszy oddział i rozpoczął pełnienie służby wartowniczejna Wojskowej Składnicy Tranzytowej.
zdj.01_
fotomontaż i opis:henkosz 
...
Westerplatte.(2021_06_12)zdj.02_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.
...autobusem komunikacji miejskiej w kierunku Westerplattezdj.03_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte.zdj.04_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.05_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.
...od parkingu autobusowego ,przeszliśmy obok lokalizacji :placówki "Prom", Wartowni nr.2, Obwałowań i reliktów Magazynów Amunicji Nr 16 i17 (patrz plan ze zdj.05) . ............Jeszcze przy zanikającym prawie letnim deszczyku.
...Ruiny budynku koszarowego .....od początku użytkowania Składnicy problemem był brak odpowiednich pomieszczeń dla załogi.Budynek "starych koszar" ,przedwojenny kurort nie miał ogrzewania więc zamieszkanie w nim w okresie chłodów było bardzo dokuczliwe. Nowe koszary na Westerplatte powstały w latach 1934-1935 .Autorem projektu był profesor Jan Zachwatowicz
.Budynek trzykondygnacyjny (suterena ,wysoki parter i piętro) w kształcie litery T,zwróconej w kierunku Kanału Portowego.Taki kształt budynku sprawiały,że przed wejściem powstał placyk osłonięty przed obserwacją z budynków w Nowym Porcie. Budynek miał już centralne ogrzewanie,przestronne łazienki , solidnie umeblowany z szafkami dla żołnierzy, izbą chorych oraz radiostacją.
Obecny stan budynku jest skutkiem zniszczeń wojennych i powojennych dewastacji, miedzy innymi detonowania we wnętrzu niewypałów i niewybuchów. Północne skrzydło koszar zostało ostatecznie rozebrane w latach sześćdziesiątych , w czasie budowy promenady do kopca i pomnika.
zdj.06_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte....przestało padać 
...>>>zdj.07_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte.zdj.08_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte....Ruiny budynku koszarowego ....ten trzykondygnacyjny budynek miał za zadanie zabezpieczenie jego najniższej kondygnacji (schronu) od ognia artylerii i lotnictwa przez przedwczesne wywoływanie detonacji na stropach przesłaniający strop schronowy....
...Bombardowanie lotnicze w dniu 2 września 1939 roku ,bombami 500-kilogramowymi wykazało,że to co się miało oprzeć puczowi hitlerowców ,spełniło zadanie w najcięższych warunkach wojny.Schron koszarowy przywalony gruzami z wyższych pięter chronił załogę od przedszturmowego huraganowego ognia przez następne 5 dni trwającej obrony.zdj.09_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte.zdj.10_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.11_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.12_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.13_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte....ruiny budynku koszarowego (z góry zdjęcie smartfonem wykonuje córka Marta ,w moim kierunku).zdj.14_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte....ruiny budynku koszarowego (z dołu zdjęcie Canonem wykonuje henkosz ,w kierunku Marty,Kornela ,Wiki).zdj.15_autor zdjęcia Marta
a opis:henkosz 
...Westerplatte.zdj.16_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.17_autor zdjęcia:henkosz
.jpg)
...Westerplatte....Pomnik Obrońców Wybrzeża-pomnik na półwyspie Westerplatte,przy wejściu do portu morskiego, na terenie byłej polskiej Wojskowej Składnicy Tranzytowej. Pomnik w formie kopca(nie jest nazwany kopcem) z monumentem o wysokości 25 metrów, upamiętnia polskich obrońców Wybrzeża we wrześniu 1939 roku.Decyzję o tym, by na Westerplatte wznieść monument upamiętniający wydarzenia z 1 września 1939 roku, podjęto na początku lat 60. Jednak pomnik był już tam wcześniej: tuż po wojnie z inicjatywy samych żołnierzy w miejscu zniszczonej wartowni nr 5 urządzono symboliczny cmentarz z tablicą upamiętniającą nazwiska poległych. Kiedy na początku lat 60. rozpoczęły się prace modernizacyjne w Porcie Gdańskim (m.in. poszerzono kanał portowy i rozbudowano system nabrzeży), uznano, że przy tej okazji warto to ważne w dziejach Polski miejsce wyróżnić w bardziej znaczący sposób.
...W 1963 roku odbył się konkurs na projekt pomnika upamiętniającego polskich żołnierzy broniących Westerplatte. Wybrano wizję architekta Adama Haupta
, który opracował układ urbanistyczny całego terenu, i rzeźbiarza, Franciszka Duszeńki 
, który we współpracy z Henrykiem Kitowskim stworzył formę stanowiącą centrum całego projektu. Pomnik Obrońców Wybrzeża został odsłonięty w październiku 1966 roku.Upamiętniający sześciodniową obronę półwyspu Westerplatte pomnik, to rozległy teren stanowiący niegdyś obszar wojskowy; w latach 20. istniała tu Wojskowa Składnica Tranzytowa
, czyli miejsce przeładunku broni i amunicji, a pod koniec lat 30., gdy nadciągało widmo wojny, zbudowano na Westerplatte cztery wartownie. Zachowane do dziś wojskowe zabudowania (m.in. trzy wartownie, schron, magazyny amunicyjne czy wieża dalmierza) można zwiedzać, połączono je siecią alejek. W wartowni nr 1 znajduje się Izba Pamięci, oddział Muzeum Historycznego Miasta Gdańska. Projekt urbanistyczny autorstwa Adama Haupta polegał na nadaniu krajobrazowi dawnego terenu wojskowego funkcji pomnika, a także uczynieniu z niego miejsca popularnego wśród turystów.Głównym elementem kompozycji krajobrazu dawnego pola bitwy na Westerplatte jest monumentalna rzeźba ustawiona na kopcu o średnicy 20 i wysokości 22 metrów. Kopiec ten projektanci usypali z ziemi wydobytej podczas poszerzania kanału portowego. To podwyższenie terenu stało się centrum kompozycji pomnikowej: na jego szczycie stanęła monumentalna rzeźba, wysoka na 25 metrów i złożona z 236 granitowych bloków. Jej nieregularny kształt miał w zamyśle projektantów nasuwać skojarzenia z wbitym w ziemię wyszczerbionym bagnetem.Głównym elementem kompozycji krajobrazu dawnego pola bitwy na Westerplatte jest monumentalna rzeźba ustawiona na kopcu o średnicy 20 i wysokości 22 metrów. Kopiec ten projektanci usypali z ziemi wydobytej podczas poszerzania kanału portowego. To podwyższenie terenu stało się centrum kompozycji pomnikowej: na jego szczycie stanęła monumentalna rzeźba, wysoka na 25 metrów i złożona z 236 granitowych bloków. Jej nieregularny kształt miał w zamyśle projektantów nasuwać skojarzenia z wbitym w ziemię wyszczerbionym bagnetem.
Lapidarna, a zarazem wyrazista forma tej kamiennej konstrukcji odpowiada ówczesnemu rozumieniu sztuki pomnikowej: w drugiej połowie XX wieku znacznie wyżej ceniono operowanie znakiem ukrytym w abstrakcyjnej formie, zmuszającym do namysłu symbolem, nie zaś dosłownym i realistycznym wizerunkiem. Na ścianach granitowych bloków gdańskiego pomnika wyrzeźbiono: sylwetki żołnierza i marynarza, hasło "Chwała wyzwolicielom" oraz nawy lokalizacji ważnych bitew. Choć pierwotnie miały się tu znaleźć miejsca ważnych potyczek na Wybrzeżu (wszak to Pomnik Obrońców Wybrzeża), ostatecznie – z powodów politycznych i propagandowych – w kamieniu wykuto nazwy pól bitewnych niewiążących się z treścią monumentu (np. Lenino). Z powodu niekonsekwentnie dobranych napisów całe założenie pomnikowe bywa dziś krytykowane. Nie można jednak oceniać tej kompozycji tylko poprzez wymienione nazwy miejscowości. Pole bitwy na Westerplatte i Pomnik Obrońców Wybrzeża należy do grupy udanych, ciekawych, przemyślanych założeń pomnikowych, w których w wyjątkowy sposób polscy artyści łączyli architekturę, krajobraz i rzeźbę....>>>
zdj.18_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte.zdj.19_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.20_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.21_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.22_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.…widok ze wzgórza Pomnika Obrońców Wybrzeża -Westerplatte.Martwa Wisła,Nabrzeże Ziółkowskiego,po prawej stronie zdjęcia widać "latarnię morską" i kapitanat portu...>>>
zdj.23_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte....latarnia z Nowego Portu, widok z Westerplatte ...zdj.24_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.25_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte.zdj.26_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte....wystawy plenerowe Muzeum II Wojny Światowej.zdj.27_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte....powrót w stronę przystanku autobusowego.zdj.28_autor zdjęcia i opis:henkosz
.JPG)
...Westerplatte.zdj.29_autor zdjęcia:henkosz
...Westerplatte....powrót w stronę przystanku autobusowego,Patrycja i Ela.zdj.30_autor zdjęcia i opis:henkosz
.jpg)
...Westerplatte.…statki na redzie portu -widok z Westerplatte.zdj.31_autor zdjęcia i opis:henkosz
...Westerplatte.…widok z Westerplatte.zdj.32_autor zdjęcia i opis:henkosz
.JPG)
...Westerplatte....Cmentarzyk Żołnierzy Wojska Polskiego – mały cmentarz w Gdańsku, miejsce spoczynku poległych w obronie Westerplatte podczas wojny obronnej 1939 roku. Później składano tu również prochy zmarłych z innych przyczyn niektórych członków załogi Wojskowej Składnicy Tranzytowej. Powierzchnia cmentarza wynosi 0,15 ha.Pomysłodawcą utworzenia cmentarzyka poległych na Westerplatte był zastępca komendanta Składnicy kpt.Franciszek Dąbrowski
,który po wojnie,w stopniu komandora podporucznika,dowodził kadrą Marynarki Wojennej w Gdńsku-Nowym Porcie.Cmentarz usytuowano w miejscu,gdzie poległa największa liczba obrońców- na ruinach wartowi nr.5.
Projekt pierwszego cmentarzyka sporządził inżynier Stefan Jelnicki, zaś jego budowy podjął się Aleksander Kisielewicz.
Umieszczono tam tablicę z niepełną listą poległych oraz żelbetowy krzyż.Granice wytyczały niewielkie słupki połączone łańcuchem. Ceremonia otwarcia odbyła się 29 lipca 1946 r. z udziałem wysokiej rangi wojskowych. W 1957 r. pierwotną tablicę zastąpiono nową, zawierającą kompletną listę nazwisk obrońców. W 1962 r. władze usunęły krzyż zastępując go radzieckim czołgiem T-34. Weterani przenieśli krzyż na cmentarz w Nowym Porcie. W 1971 r. sprowadzono tu urnę z prochami majora Henryka Sucharskiego
. Oryginalny krzyż wrócił na swe pierwotne miejsce 30 sierpnia 1981 r. przywrócony przez ruch „Solidarności”. W 1989 r. czołg przesunięto na miejsce przy placówce Fort, a na terenie cmentarza umieszczono mniejsze krzyże symbolizujące poległych obrońców Westerplatte.Henryk Sucharski
Ur. 12 listopada 1898 w Gręboszowie, zm. 30 sierpnia 1946 r. w Neapolu. Polski dowódca wojskowy, major Wojska Polskiego, komendant Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte.
Pochodził z rodziny chłopskiej. Miał troje rodzeństwa. Uczył się w II Cesarsko-Królewskim Gimnazjum w Tarnowie, jednak edukacji nie zakończył, gdyż w 1914 roku wybuchła I wojna światowa. Starał się kontynuować naukę w czasie działań zbrojnych. 17 listopada 1917 r. zdał tzw. maturę wojenną.
Rok później ukończył Rezerwową Szkołę Oficerską w Opatowie i jako kadet-aspirant, został wcielony do 9. kompanii 32. Pułku Strzelców we Włoszech. Podczas I wojny światowej walczył na froncie włoskim. W 1919 r., po powrocie do rodzinnej miejscowości, wstąpił do Wojska Polskiego. Swoją karierę w szeregach polskiej armii rozpoczął 7 lutego w 16. pułku piechoty w Tarnowie. W marcu został przeniesiony na front czeski do Cieszyna. W czerwcu został awansowany do stopnia kaprala.
Podczas wojny polsko-bolszewickiej, pod koniec października 1919 r. został przeniesiony na front litewsko-białoruski, gdzie we wrześniu został podchorążym, a w styczniu 1920 r. otrzymał awans na podporucznika i został mianowany dowódcą kompanii w batalionie szturmowym 6. Dywizji Piechoty. Za osobistą odwagę w obliczu wroga i wykazanie inicjatywy w dowodzeniu w bitwie pod Połonicą-Bogdanówką, 30 sierpnia 1920 r. został przedstawiony do odznaczenia Krzyżem Srebrnym Orderu Wojennego Virtuti Militari. Ponadto za męstwo na polu chwały otrzymał Krzyż Walecznych. Pod koniec 1921 r. został przyjęty do zawodowej służby wojskowej, podczas której awansował kolejno: w 1922 r. na stopień porucznika, w 1928 r. kapitana i w 1938 r. majora.
3 grudnia 1938 r., z rozkazu szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych, został przeniesiony na stanowisko komendanta Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte. W czasie obrony major, świadom, że Westerplatte nie otrzyma żadnej obrony i wobec pogarszającego się stanu rannych, skłaniał się ku poddaniu Składnicy, jednakże wobec sprzeciwu oficerów walki kontynuowano. Rankiem 7 września, po zniszczeniu Wartowni Nr 2, wydał rozkaz kapitulacji. Z powierzonych jego dowództwu ponad 200 żołnierzy zginęło kilkunastu.
Wraz z innymi oficerami został odwieziony do Hotelu Centralnego w Gdańsku. Następnie był przetrzymywany kolejno w obozach Stablack, Reisenburg (Prabuty), w Oflagu IV A Hohenstein, Oflagu II B Arnswalde (Choszczno), Oflagu II D Gross-Born (Borne Sulinowo – Kłomino).
Po uwolnieniu, w lipcu 1945 r. przedostał się do dowództwa II Korpusu Polskiego we Włoszech. W styczniu 1946 r. został przyjęty do służby wojskowej z przydziałem na dowódcę 6. Batalionu Strzelców Karpackich. Od 19 sierpnia przebywał w brytyjskim szpitalu wojskowym w Neapolu, gdzie zmarł 30 sierpnia 1946 r. na zapalenie otrzewnej. Został pochowany 1 września na Polskim Cmentarzu Wojskowym w Casamassima w prowincji Bari we Włoszech.
21 sierpnia 1971 r. szczątki majora Henryka Sucharskiego zostały ekshumowane i przewiezione do Polski. 1 września 1971 r. urnę z prochami udekorowano Krzyżem Komandorskim Orderu Wojennego Virtuti Militari i złożono na Westerplatte.
na zdjęiu powyżej :Generał Friedrich Georg Eberhardt ,przyjmujący kapitulację Polaków ,od mjr.Henryka Sucharskiego.
, opis: 
...Westerplatte....wejście do obiektu znajdowało się od zachodniej strony. Po wejściu po schodkach na wysoki parter, najprawdopodobniej zaraz za przedsionkiem, znajdowały się dwa połączone ze sobą pomieszczenia. Wysoko rozmieszczone podłużne okna zapewniały odpowiedni wgląd na wszystkie kierunki. W schronie znajdującym się w dolnej kondygnacji, do której schodziło się po klamrach, oprócz prowizorycznej przygotowanej przestrzeni dla węgla znajdowały się co najmniej dwa stanowiska bojowe. Jedna strzelnica dla ręcznego karabinu maszynowego osłaniała przedpole w kierunku wartowni nr 4, pozostałe stanowiska, w tym strzelnica forteczna dla ciężkiego karabinu maszynowego, osłaniała przedpole wartowni nr 1 w kierunku południowo-wschodnim. Dzięki zastosowaniu specjalnych lawet pod karabiny można było prowadzić ogień nie tylko z użyciem celownika karabinowego, ale również przy ograniczonej widoczności lub nawet w przypadku jej całkowitego braku. Dzięki temu można było ostrzeliwać określone sektory, używając jedynie przyrządów określających kierunek oraz wysokość ostrzału. Pomocne w tym względzie miały być także maskownice z naniesionymi charakterystycznymi punktami krajobrazu, które były widoczne z danych pozycji strzeleckich. Dzięki analogiom dostrzeganym przy innych obiektach można względnie odtworzyć wyposażenie niezbędne do prowadzenia walki w dolnych kondygnacjach każdej z wartowni. W ich skład wchodziły: rury wentylacyjne i układ chłodzący karabiny maszynowe. Dodatkowo do podniesienia komfortu obsłudze w izbach bojowych montowano oświetlenie elektryczne oraz system do komunikowania się z górną kondygnacją. Komunikacja ta była niezbędna w trakcie prowadzonej obrony, gdyż to obserwatorzy z górnej kondygnacji przekazywali obsłudze broni maszynowej z przyziemia informacje dotyczące prowadzenia ognia i eliminowania ewentualnych niebezpieczeństw.
zdj.34_autor zdjęcia henkosz
, opis:Zdjęcia ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej
Major Sucharski podczas rozmów po złożeniu kapitulacji. Ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej.
Obrońcy składnicy po poddaniu eskortowani przez żołnierzy niemieckich. Ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej.
Obrońcy składnicy po poddaniu eskortowani przez żołnierzy niemieckich. Ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej.
Od lewej: por. S. Grodecki, kpt. M. Słaby, kpt. F. Dąbrowski, podpor. Z. Kręgielski. Ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej.
Obrońcy składnicy po poddaniu eskortowani przez żołnierzy niemieckich. Ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej.
Obrońcy składnicy po poddaniu eskortowani przez żołnierzy niemieckich. Ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej.
Ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej.
Napis na zjęciu:Szlezwik-Holsztyn puścił przystojniaka Polaka na skarpetkach
Niemiecka flaga wetknięta na Westerplatte. Ze zbiorów Muzeum II Wojny Światowej.
Sytuacja obrońców Składnicy była bardzo trudna. W systemie obrony nie funkcjonowały już Wartownie nr 2 i 5, Wartownie nr 1 i 4 były uszkodzone, przybywało rannych, a stan tych, którzy zostali ranieni wcześniej był rozpaczliwy. Brakowało wody, lekarstw, środków opatrunkowych, kurczyły się zapasy żywności. Major Sucharski podjął decyzję o kapitulacji, ok. godz. 10.15 w oknie budynku koszar została wywieszona biała flaga. Część załogi Westerplatte zgromadziła się przed koszarami na ostatniej zbiórce, a następnie ruszyła do niewoli.
Wszystkich zdolnych do marszu polskich żołnierzy odprowadzono pod eskortą w okolice Mewiego Szańca, gdzie zostali poddani rewizji i spisano ich dane. Ranni zostali odwiezieni przez Niemców do gdańskich szpitali. Dowództwo niemieckie obawiając się, że poszczególne obiekty i teren Składnicy zostały przez obrońców zaminowane, zażądało od Polaków osobistego ich przekazania. Później oficerów polskich przewieziono do Hotelu Centralnego zaś podoficerów i szeregowych do tymczasowego więzienia w fortach Biskupiej Górki. Oficerowie zostali 10 września odwiezieni do oflagów, a reszta załogi trafiła 12 września do stalagów.
Straty
W czasie bohaterskiej obrony Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte poległo 15 polskich żołnierzy, rannych zostało 26, choć niewykluczone, że było ich więcej. Liczbę zabitych po stronie niemieckiej szacuje się na 50 żołnierzy, rannych określa się na 121. Jednakże i w tym przypadku są to dane niepotwierdzone.
"Wartownia nr 2 była zburzona, a załoga przysypana gruzami, częściowo ranna, wygrzebała się z ruin po walce.(…) Wartownia nr 1 przechylona na bok, jak krzywo postawione pudełko zapałek. Wartownia nr 4 również silnie uszkodzona. Amunicja na wyczerpaniu. Ranni, z braku najniezbędniejszych środków leczniczych, bez należytej opieki. Zupełna bierność i bezsilność wobec coraz to silniejszego ognia artylerii i moździerzy, na który nie było od 5 dni czym odpowiadać.
W tych warunkach i wobec znanego mi częściowo położenia w kraju zdecydowałem się na kapitulację. O decyzji zawiadomiłem oficerów i szeregowych. Poleciłem wywiesić białą flagę, w następstwie czego ogień ze strony nieprzyjaciela po pewnym czasie ustał."
mjr H. Sucharski
przejście na stronę startową:
https://24hdymczyk.pl.tl/